“ძალაწართმეული ხმით მაინც ცდილობს მითხრას: – არ ყოლია დედას შვილი როგორც შენ…” – მაჩალიკაშვილი

ალბათ, ეს ყველაზე დიდი ტკივილი, დედის მძიმე ავადმყოფიფაც ჩემი და ჩემი ოჯახის გამოსაცდელი იყო, ის არ იყო საკმარისი, რაც წლების მანძილზე ტკივილი და სევდა წამითაც მოსვენებას არ გვაძლევდა.
დიდება შენს სახელს ღმერთო. ალბათ ასეთი მძიმე ტვირთის ზიდვა, შენი რჩეულების ხვედრია , დიდი იმედია, ეს ასეა.
მინდა პატარა ისტორია გაგიზიაროთ ჩემთვის ყველაძე ძვირფასი ადამიანის, დედაჩემის ცხოვრებიდან.
დედაჩემი იმ დროის, ამ მხარეს ყველაზე გავლენიანი , მახამ ქავთარაშვილი ომარაშვილის, შვილებიდან ყველაზე უმცროსი მეშვიდე მის ოჯახის წევრი.
მინდა დღეს სულ მცირედით შევეხო მისი დაბადებიდან დღემდე მისი ტანჯული ცხოვრების ისტორიას.
ეს 7 თვეა, დღე-ღამეებს ვათენებთ , მე და ჩემი ოჯახი , ლოგინს მიჯაჭვულ დედას გვერდით.
მინახავს ბევრი, ამ სენით დაავადებული, მაგრამ, ასეთი არა, ადამიანს რომ მთლიანად ჭამს, არც საშველი არსაიდან, რამენაირად ტკივილი რომ გავუყუჩოთ.
ღმერთის იმედი და ლოცვები, ეს არის მთელი წამალი და მალამოც, დიდება ღმერთო შენს სახელს.
დედაჩემის 78 წლიანი არსებიბისას, უკვე 1 წლისა დარჩა ობლად, 7 თვისა, მამა, 1 წლისა, დედა, აქედან იწყება დედაჩემის, ადამიანის ენით აუხსნელი ტანჯული ბავშობაც , და შემდეგ მისი ცხოვრისებური მუდმივი ტანჯული წყეული ცხოვრებაც.
მთელს მის ცხოვრებაში, დგება მარტო ერთი მომენტი, ეს 9 წლიანი მოკლე პერიოდი, მამაჩემთან გატარებული.
აქაც ,ბედი ძალიან მწარედ მოექცა.
მამაჩემი მიდის ამ ქვეყნიდან 39 წლისა, დედაჩემი კი რჩება 29 წლისა, 2 ობოლი ბავშვთან ერთად.
შემდეგ ისევ იწყება, თავისივე იმ წინა დროში დაბრუნება, მართალია მამაჩემი ძალიან შეძლებული იყო, დედას არაფერი დაუკლია ჩვენთვის, ის კია რა , ობლობა რომ არ გვეგრძნო, ნე და ჩემს ძმას, საშ სკოლა ისე დავამთავრეთ, 1 კლასში, სასკოლოდ, მოსკოვში წავიდა და საშუალო სკოლა, ისე დავამთავრე, ყოველი წელს სასექტემბროდ, მოსკოვში ჩადიოდა.
შემდეგ , ჩვენც დამოუკიდებლად დავიწყეთ ცხოვრება, ოჯახი, შვილები და ასე შემდეგ.
ეს ის წლებია როცა ყველას უჭირს, მათ შორის ჩვენც.
ისევ დგება, ხანმოკლე სულის შვება, ეს ის პერიოდია, ჩემი ვაჟის თემირლანის, ასაკი 14 წლიდან იმ დაწყეული 19 წლის შუალედი.
აქაც ,ძალიან ხანმოკლე აღმოჩნდა სულის შვება, ღმერთო დიდება შენს სახელს.
აქ კი , უკვე იწყება ის რაც არავის ვუსურვებ, მეც სამწუხაროდ, უკვე ნაკლებად ვამჩნევ დედამიწაზე ყველასთვის ყველაზე საყვარელ ადამიანს, დედას!
ბევრი ბოროტი და არადამიანი კი ცდებს ამას დაარქვას თავისებური სახელი.
მაგრამ დიდ ტკივილთან ერთად, ყოველთვის მაინც გკტკივა დედის ცრემლები, აქ დედაჩემს, ჩემი სატკივარი სტკივა და ჩემი ვაჟის თემირლანის მკვლელობით გამოწვეული ტკივილი სტკივა, მე მხოლოდ თემირლანის და ჩემი განადგურებული ოჯახის ტკივილი მტკივა დედაჩემის ცრემლებთან ერთად.
უბრალოდ რისი თქმა მინდოდა, ამ 9 წელიწადში, რაც თემირლანი ბებიას მოუკლეს და ერთი ოჯახი გაანადგურა, ეგრეთ წოდებულმა ქართულმა ოცნებამ, ზრუნველობა მოვაკელი დედაჩემს, არ მეყო ძალა, ყოველშემთხვევაში მე ასე ვხედავ, მაგრამ დედაჩემი არა, ის ამ მდგომარეობაშიც ძალა წართმეული ხმით მაინც ცდილობს მითხრას არ ყოლია დედას შვილი როგორც შენ ზრუნავ და ზრუნავდეს დედაზე! –
ეს ცოტას შვებას მაძლევს დაფლეთილ გულზე.
გიყვარდეთ დედა, იზრუნეთ მასზე, დედა ფოთოლი არ არის, შემოდგომას რომ ცვივა და გაზაფხულს რომ ბრუნდება!
დედა შენი სამყაროა , დედა შენი სულია, დედაჩემს სულზე ტკბილია, დედა შენი მთავარი საყრდენია, ის შენი ძალაა.
ღმერთმა ყველას დაგილოცოთ დედები!