“ხელი დამკრა უკნიდან ზურგში გამეტებულად, – ეგ ჩვენი ნაბაზრია, ჩემი და თაზოსი და ხალხმა გვიცნო და უნდა წაშალო” – ალეკო შუღლაძე

ეს ორი ჯიგარი ვნახე დღეს, საერთოდ არ გამოცვლილან…

დიალოგს შევესწარი, ტარანტინოს პერსონაჟები მეგონნენ.

– რავი, კაი გოგოა, ცოლად მოიყვანე.

– მე თვითონაც გამიხარდება.

– მე ვნახე და უწესო გოგო არ ჩანს.

– არ არის უწესო, წესიერია.

– წესიერია, ჰო?

– კი.

– ჰოდა, შენ ადგილზე, ცოლად მოვიყვანდი.

– რას ამბობ, ვერ გავიგე!

– შენ ადგილზე რომ ვიყო, ცოლად მოვიყვანდი.

– ჩემ ადგილზე რატომ უნდა იყო?

– შენ ადგილზე კი არა, შენ მაგივრად-მეთქი, ეგ ვიგულისხმე.

– ჩემ მაგივრად მაგ ამბავში პროსტა ვერ იქნები.

– რა ვერ გაიგე, შეჩემა, შენ ადგილზე რომ ვიყო, ცოლად მოვიყვანდი-მეთქი.

– რატომ უნდა იყო ჩემ ადგილზე?!

– აუ, იდი ნახუი რა!

– შენ თვითონ იდი ნახუი!

– ჰოდა, ამ ჩემ ყლეს, თუ არ მოიყვან კიდე!

მეორე დღეს.

ხელი დამკრა უკნიდან ზურგში გამეტებულად, მივტრიალდი, ტიპი ვერ ვიცანი, რა ხდება-მეთქი.

– რა ხდება და ის რაღაც რომ დაწერე გუშინ, ორი მასტი ცოლის მოყვანა-არმოყვანაზე რომ ბაზრობს, ეგ ჩვენი ნაბაზრია, ჩემი და თაზოსი და ხალხმა გვიცნო და უნდა წაშალო.

– ჰო, მაგრამ თქვენგან არ მომისმენია, სხვებისგან მოვისმინე.

– ეგ არ ვიცი, მაგრამ ჩვენც იგივე ვილაპარაკეთ და ახლობლებმა გვიცნეს და გოგოს მამაც ხელს გვადებს და არ გვაწყობს, ძმაო.

– იმას ვერ წავშლი, მაგრამ უარვყოფ, რომ თქვენ იყავით.

– რას იზამ?

– უარვყოფ რა, სხვები იყვნენ-მეთქი, დღესვე დავწერ.

– დაწერე, მაგრამ რამე არ შეგეშალოს.

მოკლედ, გიო და თაზო არ ყოფილან, სხვები იყვნენ.